~~ Bossanova & Jazzy girl ~~

เรื่องของเรื่องมันเริ่มมาจาก การที่เวลาไปตามสถานที่ต่างๆเดี๋ยวนี้

มักจะเจอกลุ่มคนชรา ที่มาจากต่างจังหวัด มาขายกระดาษทิชชู ลูกอม

ยางรัดผมสีสันสดใส หรือแม้กระทั่งมาเป่าแคน อยู่ริมทาง

ซึ่งในความคิดของเราแล้ว พอเห็นอย่างนี้ก็อดที่สงสารไม่ได้

เราคิดว่าก็มีหลายๆคนที่เป็นแบบเรา เรามักจะถูกปลูกฝังให้รู้จักทำบุญ ทำทาน

 

แต่สิ่งหนึ่งที่ยังไม่แน่ใจคือ ไอ้วงจรเหล่านี้มันมาได้ไง

เรารู้สึก (อันนี้ไม่แน่ใจ) ว่าเค้ามีการชักชวนกันมาทำเหรอ

เป็นเหมือนธุรกิจเครือข่ายหรือไร ซึ่งต้องบอกว่าถ้าเป็นแบบนั้น

ก้อเป็นการกระทำที่เลวระยำเต็มที กับการหากินกับคนชรา หรือแม้แต่เด็ก และสตรี

 

พวกเค้าอาจจะคิดว่าเป้นหนทางที่ดี ที่จะมาแสวงหางานที่นี่

อาจจะทำให้ชีวิตดีขึ้น แต่ก็กลายเป็นคิดผิด คนต่างจังหวัดมักจะคิดว่ากรุงเทพฯ

เป็นเมืองฟ้าอมร เมืองแห่งความเจริญ ซึ่งมันก็คงเจริญกว่าบ้านที่เค้าอาศัยอยู่

มันต้องมีอีกกี่ชีวิต ที่ต้องมาเผชิญชะตากรรมแบบนี้

 

เราเคยคิดว่าเค้าจะได้ส่วนแบ่งเท่าไหร่กันเชียวกับการขายของเหล่านี้

มันเป็นกระบวนการ เท่าที่เราคิดนะ แต่ว่าด้วยนิสัยอะ ก้ออดไม่ได้ที่จะซื้อ

ไม่อยากปฏิเสธ เพราะมันให้เราดูเป็นคนไม่ดี

แต่เคยมีคนบอกเราว่า ถ้าเราไม่สนับสนุนด้วยการซื้อ หรือให้เงิน คนเหล่านี้ก็จะหมดไป

(อันนี้ไม่รวมพวกชาวต่างชาติ ซึ่งเป็นชาติใกล้เคียงมาหางานทำนะ)

มันอาจจะเป็นทางแก้ปัญหาทางหนึ่ง แต่เราว่ามันไม่ถูกอะ

มันน่าจะมีวิธีที่แก้ปัญหาที่ดีกว่านี้ แตถ้าให้สืบกันจริงๆ ใครจะรู้ว่าปัญหามันเริ่มจากไหน

 

เพราะการเศรษฐกิจตกต่ำ เพราะการศึกษาต่ำ เพราะขาดที่ดินทำกิน

เพราะหนี้สิน หรืออะไรก็แล้วแต่ มันสารพัด

แต่เรารู้อย่างหนึ่ง เป็นสิ่งที่เราว่าสำคัญที่สุด

คนเราอาจจะให้ความสำคัญที่ปากท้องเป็นหลัก เศรษฐกิจ การค้าขาย

แต่ลืมคิดไปถึงสิ่งที่สำคัญมากที่สุด คือ ปัญญา ความรู้ สมอง การศึกษา

เราน่าจะพัฒนาสิ่งเหล่านี้ก่อนเป็นอันดับแรก

 

เหมือนสโลแกนหนึ่งของ unicef ที่เราจำได้ขึ้นใจแม้จะนานแล้ว

"ให้ปลาหนูหนึ่งตัว หนูกินได้หนึ่งวัน

ให้ปลาหนูหลายตัว หนูมีกินได้หลายวัน

สอนให้หนูหาปลาหนูมีกินได้ตลอดชีวิต"

 

มันสำคัญตรงนี้นะ สอนให้หาปลาสิ สอนให้ทำกิน

ไม่ใช่ให้แต่เงิน แล้วก็ปล่อยให้เค้าจัดการเอาเอง ซึ่งเราไม่ได้รู้เลยว่าเค้าไม่ได้เอาไปใช้ในการทำมาหากิน

แต่เค้าเอาไปใช้ด้านอื่นๆ นอกจากให้เงินต้องให้ความรู้ เพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน

มีโครงการกองทุนหมู่บ้านที่เกิดขึ้นทุกคนคงจำได้ เราว่ามันก็เป็นโครงการที่โอเคนะ

แต่มันไม่ดีตรงที่พอจริงๆแล้ว คนที่เอาเงินไปใช้เพื่อการทำมาหากินมันน้อยไง

แล้วต่อจากนั้นก็ต้องเป็นหนี้สินเพิ่มขึ้น คือมันเป็นการสร้างภาระหนี้สินโดยที่เราไม่รู้ตัว

 

เราว่าส่วนหนึ่งก็คงไม่มีทางเลือกแล้วจริงๆที่ต้องทำแบบนี้

แล้วใครล่ะที่จะมาจัดการกะเรื่องเหล่านี้ได้ เราไม่อยากให้แค่เทศกิจมาจับแล้วส่งสถานสงเคราะห์

มันไม่ได้ช่วยเลยจริงๆนะ มันคือการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุเห็นๆ

 

โปรดเอื้อเฟื้อแก่เด็ก สตรี และคนชรา

ให้พวกเค้าได้มีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นเถอะ อย่าให้ต้องใช้ชีวิตแบบนี้อีกเลย

หวังว่าเอนทรี่นี้จะส่งถึงนะคะ